Ons Cactus redactieteam zwiert hier na elke concert hun bevindingen op het wereldwijde Cactusweb. Live reviews en sfeerverslag, vers voor u geserveerd!
Verse fenomenen merk je vaak eerst op Cactusfestival. 'Met de broekzipper open is cool!', hoorde ik al iemand zeggen, maar dat slag klojo's zijn van alle tijden, en dat soort gewoontes wordt zelden massaal opgepikt. Ik ben ook van de gemiddelde cactusganger wel wat vindingrijkers, iets meer verkwikkend of verrassend gewend.
Maar het is nog maar vrijdag, te vroeg om conclusies te trekken, dus ik hou het voorlopig bij een paar nieuwe opkomende trends, die we nog eens verder moeten onderzoeken, of – voor sommige – die we misschien via deze weg met jullie hulp nog tijdig inde kiem moeten kunnen smoren.
Gestreepte hemden, signaleerde me iemand. En inderdaad, sindsdien begint het me ook wel op te vallen. Een invasie van Hollanders, wist een andere cactusganger me te melden. Moet kunnen. Dat zou misschien meteen al die gestreepte hemden kunnen verklaren, we zoeken dit nog verder uit.
Tibetaanse vlaggetjes! Sinds de freinetkids voor de fruitbar zo'n groene, rode, blauwe, witte en gele vlaggetjes met eigen tekstjes en schetsen hebben bedrukt, hangen er nu ook al van die vlaggetjes aan de wokstand van De Stoepa, met wokrecepten zogezegd, maar onleesbaar.
Ook de barmensen van het bargeplein twijfelen nog of ze zich zorgen moeten maken. Solo-bingedrinkers die elke keer weer terugkomen om zichzelf op een pintje komen trakteren, dat lijkt voorlopig een nieuw fenomeen. Mensen toch, verenig u! Om het uur kunnen jullie elkaar komen opvangen aan de infostand!
Nog eentje, een opvallende trend uit dezelfde sfeer, maar minder onrustwekkend: dreadlockpeople kiezen meestal kriek ... (dago )
Zelfs David Gray heeft er na een prachtig concert uiteindelijk ook de brui aan. Ook in de backstage neemt de bevolkingsdichtheid nu zienderogen af. Iedereen kruipt stilaan onder zijn fluwijntje maar na vanavond kunnen dat enkel mooie dromen opleveren.
Absynthe Minded deed na Ghinzu wat van hen verwacht werd, de wei plat spelen. Nadien bleek dat hun zanger ook nog eens de sympathico van de dag bleek te zijn. Ik zag zijn 'AbsyntheBert' op wel honderd armen, T-shirts, en zonder twijfel ook op heelwat slipjes en marcellekes.
Cactus heeft zijn grote en kleine drama's. Regina Spektor stortte haar ziel in wel duizend stukken op het podium, maar deed dat zo mooi dat je alleen maar immens respect kunt hebben voor de mens achter de artiest. Schoonheid waar je ondanks de tropische hitte van huivert.
Naast al het moois on stage intrigeert het me ieder jaar opnieuw om de Cactusganger beter te leren kennen. Wie zijn ze wat drijft ze zoals een bekende scheepvaarder vroeger te pas en te onpas placht te filosoferen. Iedereen heeft zijn eigen kleine verhalen, teveel om hier allemaal te vermelden, maar er volledig aan voorbij gaan zou toch ook wel zonde zijn. Dit zijn er slechts enkele:
Ik leerde de trouwste Cactusganger ooit kennen die het er zelfs voor over had om zijn hoogzwangere vrouw drie dagen voor Cactus in de kraamkliniek te droppen opdat ze zeker zou bevallen voor vrijdag. Alles verliep naar wens, gelukkige verjaardag Mo!
4 jonge deernen waren voor de tweede maal naar Cactusfestival afgezakt om hier hun vriendschap te vieren. Helaas was er ondertussen ook een vriendje bij gekomen dat ze het liefst zo vlug mogelijk wilden droppen. Wie de wanhoop nabij is kan hem aan de infostand verkrijgen in ruil voor een pot choco (nvdr: liefst 't Boerinneke).
Een vertwijfelde medewerker die gebombardeerd werd tot 'podiumprepareerder' (iemand een vakterm?) kwam tot de conclusie dat hij het verschil niet kende tussen een cimbaal en een piano. Toen zijn collega's dit eveneens in de mot kregen werd hij prompt gepromoveerd tot 'handdoekenververser'. Proficiat!
Uitgebreide verslaggeving over smurfen en koperen schaamhaar lijkt me hier bij het haar gegrepen.
Een verliefde Vlamertingenaar antwoordde op de vraag waarom hij voor de eerste maal naar Brugge afzakte : 'Voor de sfeer'. Er brak iets in de ogen van zijn jonge blonde gezellin, ik hoop dat het nog weer goed komt.
Op de plankenvloer had zich al zoveel alcohol in zo weinig lijven genesteld dat het niet meer mooi was, tenzij je er een deel van werd. Een hartverwarmend weerzien met een oud-studiegenoot werd helaas abrupt afgebroken vanwege voornoemde toestand.
Terwijl heelwat eetstandjes al hun deuren sloten bleef Verkindere doorgaan met de verkoop van gezonde snacks. Een enthousiaste tiener beval ons in het bijzonder de hamburger met ketchup zonder ajuin aan. (zie ook 'Ons Kookboek')
De globetrotter van vandaag kwam speciaal uit het verre Canada voor David Gray!
En tot slot. Waarom komen jullie naar Cactus? Uit navraag blijkt het hier op de eerste plaats nog altijd vol Bruggelingen te lopen. Binnenkort overtreffen we de Bloedprocessie in populariteit!
De gemoedelijke sfeer in een familiaal karakter scoort hoog, evenals het mooie weer. Zelfs de muziek bleek voor heelwat mensen erg belangrijk. Zo, mijn pen is op en m'n kopje leeg, ik spring nu ook tussen mijn lakens en zie jullie met veel plezier morgen terug!
Cactus is een festival op maat van David Gray. Een topper onder subtoppers, groots in zijn intimiteit. Dat is David Gray, en waar de singer-songwriter om geliefd is bij zijn publiek. Gray weet hoe hij een nummer moet schrijven. En ook al heeft de 'adopted Irish' op het vasteland geen grote hits meer gehad sinds zijn succesalbum 'White ladder', zijn aanwezigheid op cactus straalt dezelfde degelijkheid uit: de sound is helder, de teksten zijn levenslustig, de songs zitten strak, en het tempo van het concert ligt hoog.
Maar die Gründlichkeit is niet altijd een troef. Het is voor Gray doorheen zijn carrière eerder altijd een val geweest. Na de eerste helft van de set hoopten we wanhopig dat er een knoop van Davids grijze maatpak zou springen, als het maar een lach zou opleveren. Of dat hij één valse noot zou zingen, in ruil voor een 'hallo' aan het publiek. Nee, het is wachten op wat gitaarproblemen vooraleer Gray een valse start van 'Babylon' omtovert tot een onverwachts coda van 'Morning of my life', tot groot enthousiasme van het publiek. En als een microfoonstand tot wat vertraging leidt, komt er eindelijk wat interactie met het publiek, al is het dan om 'I know, I know, it's fucking boring' te roepen.
Nee, je kan David Gray geen gebrek aan professionaliteit verwijten. Maar soms moet je vloeken om lieve woorden verkocht te krijgen. En dat doet David pas aan het einde. Als hij met de tegendraadse drumroffel van 'Please forgive me', eindelijk het publiek helemaal op zijn hand krijgt, voelen we ons erg vergevingsgezind. Volgende keer gewoon iets sneller die gladheid laten vallen David.
Een meisje huilend achter de piano. Dat is het beeld dat de meesten uit het publiek zich van deze passage van Regina Spektor zullen herinneren. Maar als een applausmeter de anticipatie had kunnen meten, dan was ze waarschijnlijk uit de bus gekomen als de artieste waar op deze eerste dag het meest naar werd uitgekeken. Onder een daverend gejuich kwam Regina met wat vertraging het podium op. Maar toen ze bij de start voorzichtig zwaaide naar het publiek, werd meteen duidelijk die vertraging geen artistieke tegendraadsheid was. Vandaag zou Regina niet het meisje met de duizend gezichten zijn, niet de artieste van wie je anders nooit weet of ze nu naar of met je lacht. Vandaag trad Regina niet voor haarzelf op.
'When I kiss you when it's sore, will you feel better?', waren de eerste woorden van het nummer 'Better' die ze uitbracht. En ook al richtte ze die tot het publiek, vier nummers later bleek dat ze die zong voor haar cellist Daniel Cho, die drie dagen eerder was verdronken in het meer van Genève. Wat volgde was setlist waar weinig ruimte was voor herkenningsapplaus. De nummers waren de favorieten van Daniel, en van ontroering moest Regina even het podium af, waarop een bandlid even de show overnam. Zelfs de woorden van de fanfavoriet 'Après moi' leken vandaag niet uit haar eigen pen te komen. 'After me comes the flood', inderdaad.
Op het podium brandde nog een lichtje op Daniels pepiter. Was het een goed concert? Het lijkt na afloop bijna een irrelevante vraag. Het was een eerbetoon, waar het Cactus publiek, tot zijn spijt of zijn geluk, getuige van kon zijn. 'I wish you could love him like we do', sloot Regina droef het concert af. En dat ze van hem hielden, was na deze moedige passage meer dan duidelijk.
Ook al is Absynthe Minded ferm geëvolueerd sinds ze me als duo/trio voor het eerst van de sokken bliezen, hun eigenzinnige zigeunerspirit is intact gebleven. Ook vanavond, als een troep muzikale veelvraten, spuwen ze ook hun jazz-, blues- en andere roots ongeremd uit op het publiek, dat dit blijkbaar steeds breder weet te smaken.
Anyway, het siert hen dat ze duidelijk geen nadruk leggen op easy weapons in de stijl van 'Envoi' of 'My Heroics, Pt 1' (niks verkeerd mee, het blijven wereldnummers), maar dat ze ook hun jongere fans laten kennismaken met de oudere, vaak minder poppy, vooral minder gestructureerde jam-songs. Geholpen door hun natural cool, enkel gepast bij dit soort volbloed muzikanten, bleken ze op die manier ook weer op Cactusfestival ongemerkt leermeesters voor de jongste bezoekers. Zelfs via de bekendere nummers, ook al worden deze – blijkt ook vandaag weer – meestal wat slordiger afgewerkt: elk krijgen ze live vooral wat extra angels mee. 'Moodswing Baby' kreeg dan weer een bijzonder sentimenteel en vurig randje: Cactus is voor Bert Ostyn meer dan muziek.
Pianist Jan Duthoy heeft doorheen de jaren meer een vaste stek op gitaar en de voorgrond gekregen, net als violist Renaud Ghilbert, die andere good ol' partner in crime van Bert Ostyn. Dat zorgt samen met de anderen voor een meer massief geluid, waarmee ook de gedrevenheid van de groep een extra boost lijkt te krijgen. Dat ontplofte helemaal in felle afsluiter 'Stuk In Reverse', waar de groep voluit zijn rocksterallures kon losgooien: fill me up!
Peddelend op weg naar Cactus 2010 hoorde ik I am Kloot nog net 'There is a storm coming' zingen. Dit kan natuurlijk een wat sarcastische weersvoorspelling geweest zijn, maar na het concert van Ghinzu weet ik wel beter. Groot in Wallonië en Frankrijk, maar helaas moesten ze het het hier stellen met de lokale fans daar Les Ardentes alle muziekfreaks van het andere landsgedeelte dit weekend vastpattexed in Luik. Maar een mietje die daarover valt. Als rasechte rockers met de zwaarste 'cojones' en eerlijk gezegd ook de lelijkste zonnebrillen van het Noordelijk Halfrond bestegen ze het podium. Een hard-die fan met het enigste Ghinzu T-shirt van de wei voorspelde een mix tussen Muse en dEUS, onze sympathieke Nic noemde ze de Waalse Absynthe Minded dus waren de verwachtingen terecht hooggespannen.
Ze begonnen nogal kalmpjes aan hun set, maar algauw bleek dit slechts de voorbode van die storm. Zanger John Stargasm is in het bezit van een stem die zowel diep en warm als diabolisch brullend tot zijn recht komt. Het blijft altijd een beetje wennen aan het masischmo van over de taalgrens, maar de muziek hield alles meer dan in evenwicht. 'Cold Love' deed meer dan zijn werk, maar hun hitsingle hadden ze niet eens nodig om hier te scoren. Nu eens bijna de klassieke toer op (ik moest even denken aan een ingetogen Roycksoppke) dan weer spetterend rondknallend in de (inderdaad) dEUSstal. Het was een geslaagd huwelijk tussen elektro en gitaargeweld. Helaas waren slechts weinig Vlamingen aanwezig op het trouwfeest, maar als Ghinzu zo voort doet wordt hun jubileumviering zeker een nationale feestdag!
Ook al hadden deze bende bij hun oprichting moeilijk in rekening kunnen brengen dat ze ooit in Vlaanderen aan de bak gingen komen, dan nog: met zo'n groepsnaam zijn de verwachtingen niet spontaan hooggespannen. Ik hoorde 't al rondom mij: 'wie zichzelf een klotegroep noemt, kan niet meer tegenvallen'. Cactuspresentor Nic Balthazar bleek een kenner: als je 't in sappig Gents uitspreekt, krijgt dit woord in Manchester een meer mysterieuze betekenis en kleur dan we hier in Brugge kunnen vermoeden.
Van het groezelige Gent gesproken: de set van I Am Kloot begon alvast met veel meer pubsfeer én whisky-korrel in de stem, dan hun eerder softe plaatreputatie doet vermoeden. Ook in de bindteksten liet zanger-gitarist John Bramwell ons geloven dat het gros van zijn songs vooral door zijn ervaringen met 'drinking & disaster' waren getekend. Andere, meer kabbelende songs, hadden door hun overdosis romantiek over the sky en zo, minder ondertiteling nodig. Maar dat bleken dan weer geschikte achtergrondmuziekjes voor de eerste wachtrijen bij de bonnetjesverkoop, of als gezapige soundtrack bij de frisheidstest van de eerste pintjes (a point!). Aan de voorste rijen te zien, die met gevouwen handen stonden te luisteren, vermoed ik dat I Am Kloot zo'n typische groep is voor de liefhebbers, die de subtitiliteit van hun muziek doorheen de jaren hebben leren smaken. Op die manier hebben ze duidelijk een voetje voor op de rest, het meer onvoorbereide deel van het cactuspubliek.
Nadat de bassist voortdurend had zitten spelen alsof hij voor het haardvuur zat te oefenen en de drummer af en toe een soort fluo vuvuzela-borstels bovenhaalde om de sfeer wat bij te kleuren, besefte John Bramwell dat als afsluiter zijn Telecaster uit de kast mocht worden gehaald. Door daar heftig mee rond te zwaaien, probeerde hij er nog een meer venijnig geluid uit te persen. Maar hij kon zijn poging om ons van zijn steviger kantje te overtuigen, niet meer helemaal afmaken.
Na de val van de regering, de uitbarsting van de Eyjafjallajokull (toegegeven, ik heb het ook moeten opzoeken), het oliebad in de Golf van Mexico en de introductie van de vuvuzela waren we hard toe aan wat goed nieuws.
Gelukkig is er naar aloude traditie ook dit jaar weer het Cactusfestival. Door een schare van fijnproevers verkozen tot het beste kleine festival en nu ook tot het properste door OVAM, maar wie schrikt daar nu nog van. De stilaan hoogbejaarde Cactusgangers strompelen nog met evenveel plezier de wei op als 28 jaar geleden, maar ieder jaar vinden ook hun kleine en achterlijke kinderen, ik bedoel klein-en achterkleinkinderen de weg naar het Minnewaterpark.
Vorig jaar nog weken van m'n melk geweest van al dat moois (check en geniet hier) en het belooft weer van dadde te zullen zijn. Wat een lekkere snoepjes liggen er ook dit jaar in ons mandje. Zorg dat je er vrijdag op tijd bij bent want zelfs al trekt hun groepsnaam op geen ... nergens op, toch is I AM KLOOT een fantastische opener voor Cactusfestival 2010. Ik wil jullie niet platwalsen met een encyclopedie aan lofbetuigingen voor wat na hen komt, maar misschien interesseert mijn persoonlijke top 3 jullie wel: Voor vrijdag ga ik voor Ghinzu, fel ondergewaardeerde rockers van over de taalgrens (sorry Bart!), zaterdag is Black Mountain de groep die na al die droogte het woestijnstof uit onze oren komt blazen en zondag doet Seun Kuti wat al die Kutis al jarenlang doen, swingen als de beesten tot ook jullie heupen van pure ambiance uit de kom vliegen!
Voor de tweede maal plotten wij van de Cactusredactie onze ervaringen op deze site, onze blik niet enkel krampachtig gericht op het podium maar ook ver daarbuiten. Wij snoven zoveel sfeer op dat onze neusvleugels nu nog bewondering oogsten bij verschillende slurfachtigen. Music is the Master, maar wij zijn zeker ook jullie grootste fans! Tot straks!
